Tape waar geen tape hoort te zitten

M’n eerste schrijfsels waren gericht aan hem, al waren het tekeningen. De eerste brieven die ik las waren de zijne, al werden ze me voorgelezen. Geschreven woorden en gelezen zinnen over plaatsen en mensen, verzonnen en echt. Waarachtige plekken en denkbeeldige personages op een A4tje. Gevouwen en geschoven in een flinterdunne envelop: wit aan de buitenkant met blauwe en rode streepjes omrand, lichtblauw binnenin. Dichtgeplakt met kleefsel dat vies smaakte. Rechtsboven een postzegel met een plaatje van een dubieus staatshoofd of een iconisch stadsbeeld, linksboven een schattig vliegtuigje. Eindeloos veel indrukken vertaald in verbloemde verhalen vlogen over continenten heen. Een organische wisselwerking tussen vader en dochter.

Samen met de jeugdpuistjes kwam de schaamte voor de ouderliefde. Het organisme werd verstoord door hormonale prioriteiten. Dansen met vriendinnen, kussen met jongens en rolschaatsen door de stad. Zoekend naar een eigen ik met bijhorende plek, maar een landsgrens meer verwijderd van zijn stad. Zijn brieven bleven lange weergaves van werkelijkheid, afgewisseld met kleurvolle fantasie. Mijn verhalen pasten op een postkaart – andere prioriteiten weet je wel – versierd met glitters en stickers en gekrulde letters zoekend naar een eigen handschrift. En toen dat eindelijk gevonden was, werd het vervangen door getypte letters. Eerst zonder correctietoets, later met, waar hij trouwens amper gebruik van maakte. Evenmin van de spellingcontrole, toen ook hij de ouderwetse brief door digitale post verving. De imperfectie van het schrijven, de imperfectie van het leven. Met alle humor van dien. In alle soorten en vormen, maar liefst met een hoekje eraf. Net zoals wij waren.

Wij waren. Ik ben. Hij was. Groot en statig van gestalte, met de genen meegegeven. Krullen die hij ruimte gaf en waarmee ik in een hevige strijd verwikkeld ben. Donkere ogen voor detail, die hij graag in boeken hield en waarmee ik de wereld onophoudelijk opslorp. Zijn oren altijd in de weer met muzieknoten, de mijne die luisteren naar de compositie van het leven. Beiden nachtraven. Beiden vingers waardoor letters makkelijk vloeien. Beiden spelen met woorden omdat dat lachen is. Luid en ongegeneerd lachen omdat dat deugd doet. Het is een cadeau. Gewikkeld in een rood glanzend papiertje, beetje onhandig ingepakt met tape waar geen tape hoort te zitten en een grote gouden strik die een beetje scheef zakt. Hij kon het niet weten dat hij me dit gaf. Ik open het nu pas, dit onschatbare cadeau: het plezier van het schrijven. Ik omarm het.

Ik wens dat ik hem kon omarmen. Dat ik het hem kon vertellen. En nog van alles. En dat we nog eens ongegeneerd hard konden lachen. Maar ik sta hier en hij is weg.

Dit eerste schrijfsel is voor hem.

Advertenties

4 gedachtes over “Tape waar geen tape hoort te zitten

  1. Maya, meid, ik wist dat je het in je had, maar ik word hier echt stil van . Zo Mooi ! Een eerste van – hopelijk – vele ! Ik ben Fan !
    Karen xxx

    Like

  2. Maya, zit hier na te genieten in Rome met ventje en samen gelezen! Whauw, dat zit goed met je schrijfkunsten! lovely, Dad should be proud… and we are too !!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s