De klimmer en de zekeraar

Heel even word ik terug gekatapulteerd naar die plek. Daar waar de overtuiging dat het goed komt slechts een millimeter af staat van de angst van het einde. Op die herkenbare plek, dat touwtje van 1 millimeter doorsnede, moet ik balanceren. Eén foute stap en ik donder. Eén afleidende gedachte en ik tuimel. Een zweem van twijfel en ik val. Eén misleidend gevoel en ik stort. In.

Hier en nu beslis ik om niet op deze plek te blijven. Ik heb er in het verleden vertoefd, op dat fragiele touwtje van 1 millimeter met aan weerszijden enkel lucht. Tot ik draaierig werd van mijn eigen gedachten, mezelf verloor in kolkende emoties, niet meer wist waar ik begon en waar ik eindigde. Neen, hier balanceer ik niet meer. Nooit meer.

Ik ga voor een volle meter. Met aan beide kanten zachte bermen. Een comfortabele strook waar ik mijn voeten op schouderbreedte kan plaatsen. Waar ik mijn tenen en hielen dicht tegen het oppervlak kan drukken. Daar waar plek is voor twee. Jij en mij. Waar ik naast je kan wandelen of voor je of achter je. Soms veilig dichtbij, soms een beetje spannend verwijderd. Rug aan rug of frontaal knuffelend. Waar ik met je kan stilstaan en het leven kan contempleren.

Ik kan er om je heen draaien of bijna in je kruipen. Of met je dansen als het een dag is die wat beweging kan gebruiken. Die meter heeft ruimte voor jou en ruimte voor mij. Er is tijd voor jou en ook tijd voor mij. We kunnen er in een deuk liggen en dan weer zalig niets zeggen. Heerlijk lanterfanten of koprollen tot we duizelig worden.

Op die volle meter is geen plek voor een derde. De vloeiende en vertrouwde bewegingen worden dan onzeker en onvast. Er is teveel afleiding en we wandelen andere kanten uit. Om te klimmen ben je maar met twee: de klimmer en de zekeraar. Wie is dan het derde wiel? Praten wordt geruis en gelach wordt gehuil. Andere soorten woorden worden gewisseld en we herkennen ons niet meer. De zachte bermen worden betonblokken waartussen ik rol en bots als een flipperkastbal.

Je geest ontglipt me. Je lichaam vervaagt. En dan raak ik je hart kwijt en sta ik weer alleen. Op dat touwtje van 1 millimeter met aan weerszijden enkel lucht. Daar balanceer ik niet meer. Nooit meer. Voor niemand niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s