Het huis achter de nieuwe gracht

Hoe zou het zijn met het huis achter de nieuwe gracht? Het huis met de parkiet zonder kooi en het konijn met één oor. Het huis waar ik mijn naam kon schrijven in het stof verzameld op de schoorsteenmantel. Met de eetkamer met allemaal verschillende stoelen rond de zelfgetimmerde tafel en de spiegel die me makkelijk twee maten slanker deed lijken.

De woonkamer met het boekenrek vol gekende en ongekende, beminde en verguisde schrijvers. Waar de keukenkastjes voorzien waren van boutjes wachtend op zelfgemaakte handgrepen. Papa’s gitaar altijd op zijn vaste plek en de gele fauteuil altijd weer elders. En een kinderkamer met plafondschilderingen van wilde beesten en wollige wolken.

Het huis waar ik Madelief en Rudyard Kipling las. Waar – toen de muziek te luid ging – ik mijn neus nog dieper in de jungle stak. Soms was het mijn winkel, mijn kantoor of mijn aula en dan weer een danszaal voor mijn ballerina-carrière.

We konden naar Artis wanneer we maar wilden, om dieren te kijken. Of te tekenen. En die hingen we dan aan de muur om over ons te waken. Naast gekke zwartwit tekeningen en bronzen kronkels van andere kunstenaars.

Het leek er altijd wel een muziekstudio, vol met krakende platen en gekopieerde tapejes. Ik luisterde er naar blues en jazz en grote gitaarhelden. Naar gekende en minder gekende singer-songwriters. Met momenten was het een hotel, want ouderlijke huizen worden ineens minder interessant. Winkels en discotheken of gewoon de stad, dat was pas boeiend.

De stad waar ik leerde rolschaatsen op van die ijzeren onhandige dingen met rode wielen onder. De stad waar ik een hele zomer lang ieder weekend naar hetzelfde circus ging kijken, want de tent paalde aan de tuin. De wandelende kunstwerken en de coolste graffiti. Waar ik dacht ieder moment Doe Maar tegen het lijf te lopen of Ciske De Rat. Daar waar een automaat me een beker zoute popcorn maakte voor 1 gulden.

Met het parkje waar ik zat te wachten op de mooiste jongen van de hele wereld. Met zijn grote hond. We werden dikke vriendjes, die hond en ik. De jongen durfde ik niet aan te spreken. De stad waar mijn kleinste zus opgroeide. De stad die ons verschillend maakt en net ook weer bindt. Daar waar ik vriendschappen voor het leven smeedde.

Al 40 jaar kom ik in die stad. Alles verandert er. Alles blijft er bij het oude. Amsterdam ♥

Advertenties

3 gedachtes over “Het huis achter de nieuwe gracht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s