Trilogie, deel I – Monica

Hij zal zo blij zijn. Thuiskomen in een spik en span gepoetste flat. Het is mijn manier om m’n zoon te bedanken voor het sneeuwvrij maken van mijn stoep vorige week. Het is tenslotte maar een kort ritje met de bus naar de stad. En ik heb zijn sleutel. Voor noodgevallen, maar goed. Ik kom graag in de stad en dan kan ik straks nog een koffie gaan drinken. Hem verrassen in het gezellige koffiehuisje waar hij barista is.

Ik denk dat hij daar heel gelukkig is. Jasper kan soms somber zijn en in zichzelf gekeerd. Maar de laatste maanden is hij opengebloeid en goedgemutst. Ik denk dat hij zijn plek heeft gevonden in de stad en in dat koffiehuis.

Het is altijd prutsen met dat slot. Eerst moet je de deur een beetje naar je toe trekken en dan pas de sleutel draaien. Het is me gelukt, maar de deur schraapt over de vloer als ik ze opendraai. Ik kan me niet herinneren of dat de vorige keer ook zo was.

Zijn fiets staat nog in de gang. Met dit slechte weer is hij wellicht te voet naar het werk. Appartement 4. De deur is niet op slot. Dat zal hij vergeten zijn. Toch wel heel nonchalant in de stad. Dat moet ik hem zeker zeggen. Ik val bijna over de koffer die in de hal staat. Het is zo’n model net gepast voor een weekendje weg. Hij heeft me niet verteld dat hij van plan is een reisje te maken. Vergeten wellicht.

In de woonkamer is het nog lekker warm. Jasper is vast nog maar net de deur uit. In de keuken zie ik dat hij gehaast is geweest. De afwas van de avond ervoor staat er nog. Hij heeft bezoek gehad. Twee borden. Lege fles wijn. Twee wijnglazen. Stiekem kijk ik of er geen lipstick op zit. Neen. De kookpotten staan nog op het vuur. Bouillabaise. Mijn recept. Hij had de restjes wel in de ijskast kunnen doen. Misschien is het laat geworden?

Even een algemene check doen vooraleer ik aan het poetsen begin. In de badkamer ligt een hoopje kleren. Ik kan twee hemden en twee broeken ontwaren. Hoelang zou dat zich opstapelen vooraleer hij het in de wasmand gooit? Op weg naar de slaapkamer bedenk ik dat ik deze keer geen koperpoets mag gebruiken voor de cimbalen van het drumstel. Dat vond hij niet zo fijn.

Ik duw de slaapkamerdeur open. En zie twee paar verraste ogen. Twee setjes … mannenogen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s