Insomnia, deel 7

De namiddag verloopt in een roes. Ik probeer het me voor de geest te halen: zijn gezicht, onze gesprekken. De woorden, de zinnen. Ze komen en gaan in flarden, maar niet duidelijk genoeg om het te kunnen opslaan. Soms hoor ik zijn diepe stem of hese lach en dan ruik ik weer leder en kaneel.

Ik moet mijn gedachten verzetten. Afleiding zoeken. Ik zet wat muziek op en beslis om papierwerk te doen. Facturen opmaken, rekeningen betalen, planning afwerken. Het lukt voor geen meter. De cijfers dansen voor mijn ogen. Na een half uur geef ik het op.

Ik zet de muziek af, pak mijn boek en pik de draad weer op waar ik die gisteren heb dichtgeklapt. Ik lees pagina 65 en dan een tweede keer. En dan nog eens. Er blijft niets hangen. Mijn gedachten gaan alle kanten op, behalve naar het boek. Ik klap het terug dicht op pagina 65 en leg het neer.

Veel vroeger dan nodig neem ik een bad. De hele rimram: kaarsjes, badschuim, muziekje. Terwijl het water loopt, kies ik mijn kleren uit voor het verjaardagsfeest van vanavond. Iets gemakkelijk, want we gaan de hort op. Iets vrouwelijk, want we gaan de stad in. Altijd leuk en zeker vanavond, want Sofie wordt veertig. Jasses, wat vliegt de tijd.

Het bad is bijna tot de rand gevuld met water en schuim als ik erin stap. Het geurt heerlijk en stoomt rijkelijk. En nu? Relaxen, proberen te relaxen. Ik leg mijn hoofd op de rand van het bad en staar voor me uit. Mijn oog valt op een stuk groezelige muur, net boven de verwarming. Misschien moet de badkamer een nieuw laagje verf krijgen? De radiatoren moeten ook eens ontlucht worden. En de magneten van de kastjes in de woonkamer doen het ook niet goed meer.

Ik betrap mezelf op de ouderwetse gedachte dat een man in huis toch handig is. OK, ik huur gewoon een klusjesman in en die fikst dat allemaal zonder veel poeha. Maar het lijkt me ook fijn ’s ochtends te zeggen: “Schat, de douchekop lekt” en ’s avonds thuis te komen en te merken dat die niet meer lekt. Een heerlijke ouderwetse gedachte.

Ik neem de tijd om me aan te kleden en make-up aan te brengen. De jeans die ik had klaargelegd zit vandaag niet lekker. Dus ik trek die van daarstraks terug aan. Maar daar past het gekozen topje niet bij, dus moet dat ook wat anders worden. Ik trek mijn laarzen aan die zitten als gympen. Bijna. Want laarzen zijn nog altijd laarzen en geen gympen. Wat foundation en twee lagen mascara. Ringen, oorbellen, polshorloge en klaar. Er rest me enkel nog het inpakken van het cadeau.

Ik heb het mezelf gemakkelijk gemaakt en een stuk uit mijn eigen brocante collectie gekozen. Sofie heeft de art deco handspiegel eens gezien en was er meteen weg van. Hij lag bovenop een doos met een aantal andere stukken uit de jaren ‘20. Klaar om te leveren aan een etalagist, voor een schoenenwinkel die een collectie vrouwenschoenen wilde etaleren, geïnspireerd op de roaring twenties.

Ik kijk nog even mijn make-up na, doe wat parfum op, pak het cadeau en trek de deur achter me dicht. Ik wandel richting tramhalte en wuif naar de hipsters, die net de Turkse bakker uitkomen. Stiekem hoop ik Sam tegen te komen, maar dat gebeurt niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s