Insomnia, deel 8

Het is eigenlijk nog geen terrasjesweer, maar Sofie staat erop om buiten te aperitieven. Roker. Ik begrijp haar, want ik ben het ook lang geweest. We vinden nog een tafeltje voor vier, net onder een terrasbrander. We hebben geluk, maar dat hebben we meestal. What goes around, comes around, daar geloven we in.

Er wordt witte wijn besteld en ik vraag een glas met extra ijs. Ik hou van extra ijs in mijn wijn. Not done volgens de kenners, maar ik ben geen kenner. Er worden ook aperitiefhapjes besteld en een fles water, voor de schone schijn. Het wordt een avond van eten, drinken en dansen. En ook van babbelen en lachen.

Sofie is net veertig en net gescheiden. Ze viert vanavond beiden. Het Sint-Goriksplein werd speciaal gekozen als startplek voor het feest. Ze ontmoette hier tien jaar geleden haar nu ex-man. Op haar dertigste verjaardagsetentje. Hij zat twee tafeltjes verder. Tien jaar samen, acht jaar getrouwd, vijf dagen gescheiden. De cirkel is rond.

Ik ben dus niet meer de enige vrijgezel aan tafel. Daarom is er potentieel voor een verdubbeling van de grappige datingverhalen, merk ik fijntjes op. Grote hilariteit, niet in het minst van Marieke en Bianca. Beiden zijn al lang gelukkig met hun respectievelijke mannen, maar ze genieten zo van de happy single verhalen. En nu zijn we dus met twee.

Ze houden het vol tot de tweede fles vooraleer ze me de vraag stellen. Hoe het in singleland is? Ik had me voorgenomen niets te zeggen over Sam. Omdat het er niet de juiste plek voor is, noch het moment. Omdat ik het zelf nog niet goed kan verwoorden. Omdat ik het eerst onder twee ogen tegen Sofie wil vertellen, die heeft altijd een goede kijk op dit soort dingen. Ik zeg hen dat er helaas niets bijzonders te vertellen valt, maar mijn gezicht heeft me verraden en ze laten niet los.

Ik vertel over mijn slaapwandeling, over mijn blote voeten en de brandnetels, over Sam die me kwam redden. Dat hij ruikt naar leder en kaneel, dat hij leraar is en heel zelfzeker. Ik vertel over het litteken boven zijn oog, dat het lijkt op een fijn wit draadje dat daar door de wind is neergelegd. Over de schetsen aan de muur en dat hij me wil leren eten met chop sticks. Dat de knuffel heerlijk was en dat ik niet goed weet wat ik moet denken van de kus op de wang.

Ze verzekeren me dat er niets mis is met de kus op de wang. Een ook niet met het feit dat we geen nummers uitwisselden. “Jullie zijn buren, jullie vinden elkaar heus wel.” Sofie denkt dat ze Sam eens zag toen ze op bezoek kwam bij mij. Ze meent zich een grote man met grijze krullen te herinneren. Lekker is het woord dat haar te binnen schiet en ze laat de ‘r’ lang rollen als ze het zegt.

En dan gaat het gesprek over naar Koen, de vriend van Bianca, die het moeilijk vindt dat hij kaal wordt. En dan gaat het vandaar verder naar de drukte op hun architectenbureau en dan over de jongste van Marieke van wie ze net ontdekt hebben dat hij dyslexie heeft. Dan volgen weer luchtigere thema’s als de nieuwste reeks op Netflix en dat we lak hebben aan diëten. Als Sofie haar oog valt op een knappe man twee tafels verder, kan de pret niet op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s