Insomnia, deel 14

Mijn wekker gaat: een zacht Iphone deuntje. Het duurt even voor ik besef waar ik ben. Tot ik Sam hoor zuchten. Hij neemt mijn heupen vast en trekt me naar hem toe. We liggen lepeltje, heel dicht. Ik ruik leder en kaneel. Hij legt zijn hoofd tegen het mijne en fluistert: “En, wat nu?” Ik antwoord: “En ze leven nog lang en gelukkig.” We moeten beiden lachen.

Ik draai me om zodat ik zijn gezicht kan zien, zijn ochtendgezicht. Hij glimlacht en doet zijn ogen nog even toe. Ik wrijf met mijn duim over het litteken boven zijn linkeroog en vraag hem wat er is gebeurd. Hij opent zijn ogen opnieuw en kijkt me strak aan. Even vervloek ik mezelf. Even heb ik schrik dat ik het moment heb verknald. Maar dan antwoordt hij: “Een auto-ongeluk. Het ongeluk waarbij mijn ouders overleden.”

Ik hou mijn adem tien tellen in en laat dan langzaam los. Terwijl Sam vertelt dat hij en zijn toenmalige vrouw terugkwamen van huwelijksreis. Dat zijn ouders hen kwamen ophalen op de luchthaven omdat ze zo ontiegelijk vroeg landden en er nog geen treinen reden. Dat ze allemaal moe, maar toch goedgemutst in de auto zaten. Zijn vader reed en zijn moeder zat achteraan. Beiden aan de kant waar de vrachtwagen op hen in reed. Dode hoek.

Ik duw mijn gezicht tegen zijn borstkas, rechts onder zijn hals, vlakbij zijn hart. Ik volg zijn ademhaling en luister naar zijn hartslag. Hij houdt me stevig vast, kust mijn hoofd en zegt dat het oké is. Dat het allemaal lang geleden is. Dat het drama al lang voorbij is.

Zijn wekker gaat: een ouderwetse wekker. Met irritant geluid. We laten het lepeltje los. Sam beslist te gaan werken en te zien hoe het loopt. De hond brengt hij naar de hipster buurman. Die is schrijnwerker en kan Leon meenemen naar zijn atelier. Ik heb een belangrijke afspraak en moet opschieten.

We geven elkaar een kus op de mond en ik wandel zijn deur uit. Zonder nummers uit te wisselen, bedenk ik me net te laat. In de gang kom ik de buurman tegen en we zeggen gedag. Zonder poespas. Hij weet dat ik heb overnacht bij Sam en ik weet dat hij gaat dogsitten voor Leon. Meer valt er op dit moment niet te zeggen.

Ik heb welgeteld een halfuur om me klaar te maken voor de werkdag. Dat betekent spoeddouche en haar in een staart. Daarmee zal ik het moeten doen voor de grote afspraak. Een potentiële klant die een huiskamer uit de oorlogsjaren ’40 moet bouwen. Voor een filmset in de studio’s in Lint. En ik wil het meubilair en de props leveren.

Ik neem mijn portfolio en controleer mijn handtas op visitekaartjes en een zonnebril. Het wordt vandaag weer een zonnige lentedag. Voor ik de deur uitga, maak ik even vuisten en druk ik mijn vingernagels hard in mijn handpalmen. Reality check. Dan kijk ik even in de spiegel en ik weet nu al dat die glimlach er de hele dag zal blijven.

Advertenties

Een gedachte over “Insomnia, deel 14

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s