Insomnia, deel 15

Op weg naar mijn afspraak gaan mijn gedachten alle kanten op. Ik dwing mijn brein richting ‘voorbereiding klant’, maar ik blijf afdwalen naar Sam. Samuel. Coenegrachts. Koene ridder, beschermer van grachten en bijhorende kastelen. Ik lach met mijn eigen puberaal verzinsel.

Wanneer ik de studio’s in Lint nader slaan de zenuwen toe. En terecht, want dit is een belangrijke afspraak. Ik heb een goede reputatie bij etalagisten en interieurarchitecten als aan- en verkoper. Eerst van de betere brocante en later van de bekende klassiekers: Eames, Le Corbusier, Arne Jacobsen en Mies van der Rohe. Voor de grote interieurzaken en de welverdienende particulier.

Maar de hele televisie- en filmwereld is nieuw voor mij, op een kleine nationale tv-productie na. Ik heb een afspraak met de producente en de rekwisiteur voor een Deens/Belgische coproductie. Over een familiedrama dat zich afspeelt in de jaren ’40, de oorlogsjaren.

Ik neem afscheid van de producente en ze glimlacht. Dat kan voor veel mensen van alles betekenen, maar ik weet ondertussen exact welke mimiek wat betekent. Tricks of the trade. Ik weet dat ik haar heb overtuigd met mijn kennis en materiaal. Nu duimen dat mijn prijzen concurrentieel zijn.

Hoever een uit de hand gelopen hobby kan gaan. Het begon allemaal met een bevriend koppel, etalagisten, waarmee ik rommelmarkten afschuimde. Onze enige standaard was dat de aankopen honderd procent authentiek moest zijn. Kwaliteit en geen kitsch. Ik verzamelde en zij etaleerden en samen bouwden we een netwerk uit. Met succes. We werken trouwens nog geregeld samen.

Ik bedenk dat Lint eigenlijk maar een halfuurtje rijden is van Antwerpen. Het is halftwaalf, ik bel Saskia om af te spreken voor de lunch. Tot drie keer toe hoor ik mezelf zeggen: “Please, zeg ja.” Ze zegt ja. Op voorwaarde dat we op ’t Zuid afspreken. Ze weet dat ik nog steeds die buurt mijd. Te veel emoties, te veel herinneringen en een te grote kans mijn ex tegen het lijf te lopen. Maar ’t Zuid is nu gewoon praktisch, dus ik reserveer in een restaurantje waar we vroeger wekelijks naar toe gingen. A trip down memory lane.

Het is altijd fijn Saskia te zien. Tien jaar geleden werden we buurmeisjes en het klikte meteen. Zij, als rasechte Antwaarpse, leerde deze inwijkeling de stad kennen, met zijn bonte verzameling aan mensen erin. Ik mis Antwerpen en ik mis haar, maar het lukt ons wonderwel elkaar regelmatig te zien. En we hebben een aantal afspraken die voor niets of niemand wijken: onze jaarlijkse citytrip, de opening van de zomerbar en Linkerwoofer.

Over pizza wisselen we updates uit over jobs, gemeenschappelijke vrienden en haar zevenjarige dochter. Haar oogappel en ook die van mij. Kate en ik zijn wat men noemt BFF’s. Ook wij hebben een afspraak die voor niets of niemand wijkt: wij gaan altijd de nieuwe Disney/Pixar film samen kijken. Zij neemt zoete popcorn en ik zoute. En we houden niet van 3D, want die brillen jeuken op onze neus. En dat hebben we dan weer gemeen met Steve, papa en Brit.

Als ik het restaurant uit kom, heb ik een gemiste oproep van Sofie en een WhatsApp bericht. Ik weet dat als ik haar bel mijn nacht met Sam ter sprake zal komen, dus ik stel het telefoontje nog even uit. Wegens tijdsgebrek heb ik het ook niet aan Saskia verteld en ik vind het prima zo. Sam is nog even van mij alleen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s