Insomnia, deel 23

Sam wilde absoluut bij zijn favoriete Japanner eten. “Je wil dit weekend toch oefenen met chop sticks?” zegt hij met een grijns en hij slurpt zijn miso op. Blij begin ik aan mijn soep, want slurpen kan ik als geen ander. Maar dat sushi mijn lievelingseten is, rijmt niet met het feit dat ik niet netjes kan eten met stokjes. Ik wil het graag leren, maar niet en plein public. Dan heb ik de voorkeur voor mes en vork, maar dat mag niet van Sam: “Kijk maar hoe ik het doe en aap me gewoon na.”

We keuvelen wat over de afgelopen dagen. Over zijn doktersbezoek en dat alles in orde is met zijn arm. Nog een week en de draadjes zouden weggeteerd zijn. Over mijn avond uit met Sofie en dat ik een kater had deze ochtend. Nu is die weg, wellicht door de adrenaline van deze date, maar dat laatste zeg ik niet. Over zijn avond met zijn zus.

“Jullie zien elkaar wel vaak, dus jullie moeten wel close zijn,” merk ik op en hij trekt zijn schouders op. “Onze ouders zijn gestorven als wij nog relatief jong waren en dat schept een band.” Hij vertelt dat hij drie maanden na zijn huwelijk alweer gescheiden was. Hij was zesentwintig met een jongere zus en een broer van zestien. Hij kon niet voor hen zorgen én er zijn voor zijn vrouw. “We gingen zo anders om met het verdriet en zijn elkaar verloren in de hele situatie.”

Als hij mijn bezorgde gezicht ziet, gaat hij verder: “Maar het leven gaat gewoon verder en ik heb daarna gewoon eens goed rondgeslapen.” Dat laatste zegt hij zonder blozen en luid, zoals een tiener doet om op te scheppen. Humor om de situatie te ontmijnen. Het helpt, want ik moet lachen en ik kan zweren dat het koppel naast ons ook wil meelachen.

Hij gaat onverstoorbaar door: “En na een tijdje bleef er eentje plakken, voor een jaartje of vijftien.” Vijftien jaar is niet niks en ik vraag wat er is misgegaan. “Zij was vijfendertig en ik drieënveertig. Zij wilde kinderen en ik niet.”

Het is misschien een vreselijk ouderwetse gedachte van me, maar een leerkracht die geen kinderen wil, is dat niet raar? “Als je het als leerkracht goed aanpakt, ben je één van hen en blijf je eeuwig jong,” zegt hij. Ik trek mijn wenkbrauwen op en hij glimlacht heel breed.  Dus hij heeft angst voor ouderdom? Of voor de dood? Of beiden?

Hij kijkt naar zijn bord, dan naar het mijne en dan met een gespeelde frons naar mij. Ik grinnik. Zijn kant van de tafel ziet er spik en span uit. Bij mij ligt er meer sojasaus naast het kommetje dan erin. Rond mijn bord is het een slagveld van rauwe vis en gember met rijstkorrels als confetti overal neergestrooid. Hij dreigt met een facebookfoto, wat zorgt voor hilariteit bij het koppel naast ons. Ze lijken me een leuk stel.

Als Sam naar het toilet is, zie ik zijn telefoon oplichten. Geen geluid, geen getril, enkel oplichten. Zeven gemiste berichten van Esther, zijn zus.

Advertenties

2 gedachtes over “Insomnia, deel 23

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s