Insomnia, deel 25

Ik heb woensdagmiddag vrij genomen en ben met de metro op weg naar een boekhandel in Elsene. BFF Kate wordt acht en zaterdag is haar verjaardagsfeest. Ik heb het boek ‘Good Night Stories for Rebel Girls’ als cadeau besteld. Daarmee scoor ik bij Kate en paai ik papa Steve. Die staat er op dat zijn dochter het Engels even machtig wordt als het Nederlands.

Ik stap af aan het Munthof om zo nog een stukje Louizalaan mee te pikken. Een beetje winkeltjes kijken kan nooit kwaad. Het is druk in het metrostation en ik ken er niet goed mijn weg. Als ik bovengronds kom, sta ik aan de verkeerde kant, dus ik moet de Waterloolaan oversteken. Het is rood voor de voetgangers en dit is best een drukke baan, maar toch steekt een man over. Grijze krullen, brede schouders, lederen jekker. Sam. Mijn hart maakt een sprongetje.

Ik wandel achter hem aan en zeg, heel dicht bij zijn oor, met zwoele stem: “Aha, de verkeersregels gelden niet voor deze mijnheer met het lekkere kontje,” en ik gooi mijn arm rond hem. Sam schrikt en schudt me van hem af. Dit was niet het verrassingseffect waar ik op hoopte. Het lijkt of hij zich betrapt voelt.

“Ik doe dat ook, hoor, bij rood oversteken,” zeg ik met een vette knipoog, “en ik sms ook achter het stuur.” En dan voeg ik er een ‘sorry’ aan toe.
Hij verontschuldigt zich ook en zegt dat hij in gedachten verzonken was. Ik vertel hem dat ik op weg ben naar de boekhandel en vraag of hij tijd heeft voor een koffie.
“Ik ben al aan de late kant. Ik heb afgesproken met mijn zus.” Hij kucht tussen de woorden ‘mijn’ en ‘zus’.

We spreken ’s avonds af voor bubbels bij mij thuis, want ik heb de opdracht voor de tv-productie en dat mag best gevierd worden. “Salut, mijnheer met het lekkere kontje,” zeg ik en hij kust me fijn en lang voor we elk onze eigen weg gaan.

Ik geniet nog na van de onverwachte ontmoeting en de fijne kus. En ik ben blij dat ik hem straks alweer terugzie, eerder dan gepland. Wel vreemd dat hij in Sint-Gillis afspreekt met zijn zus. Dit is best ver van onze buurt, ver weg van zijn school en Esther woont en werkt in Tervuren. Ik hoor er vanavond vast alles over.

Voor ik Sam zie, bel ik nog even met Saskia en vraag of de plus one nog geldig is voor Kate haar feest. Wat uiteraard impliceert dat ik haar moet bijbenen.
“Wat? Je gaat bijna twee weken met die kerel en ik hoor het nu pas,” klinkt het gespeeld verbouwereerd. “Meebrengen die handel. Waarschuw hem wel even voor Steve en zijn humor.”

’s Avonds, bij de bubbels, vraag ik Sam of hij mee wil. Het is een kinderfeestje, maar rond zes uur komen de ouders en wat vrienden aperitieven. En sommigen trekken dan nog de stad in. We hoeven dat niet te doen, maar het lijkt me wel leuk als ik hem ‘mijn Antwerpen’ kan laten zien. Sam vindt het allemaal prima en ik ben blij. Zo blij dat ik vergeet te vragen hoe het was met zijn zus.

Advertenties

Een gedachte over “Insomnia, deel 25

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s