Zo zit ze in elkaar

Plots wandelt er een man naast haar die ze niet had horen aankomen. Ze is op weg van haar buurtcafé naar huis, na de hippe afterwork drinks met een vriendin, een aantal Aperol Spritz en misschien zelfs één teveel. De zonnebril en het maatpak komen haar bekend voor, de drager vertoeft namelijk ook af en toe in het buurtcafé. Soms met vrienden, of collega’s misschien – ze kan de band niet plaatsen – en soms ook alleen. Zij gaat nooit alleen op café. Zo zit ze niet in elkaar.

Het maatpak vraagt of hij haar naar huis kan brengen. Hoffelijkheid wijst ze nooit af, maar ze moet maar tot het einde van de straat. Meer heeft hij niet nodig om een afspraakje vast te leggen, grijnst hij. Het kan als arrogantie gelezen worden of zelfzekerheid, al dan niet gespeeld. Ze lacht, want de directheid charmeert haar. Ze vraagt zich af of ze zich niet eerder ongemakkelijk zou moeten voelen. Maar ze voelt het niet en doen alsof is geen optie. Ze zit niet zo in elkaar.

“Een introductie is niet nodig?” vraagt ze. “Wie ben je, wat doe je, wat drijft je?” en ze hoopt dat hij de Paul Jambers imitatie snapt, anders is hun contact een kort leven beschoren. Humor vindt ze immers belangrijk. Het maatpak gniffelt en daar kan ze mee leven.
Hij steekt zijn hand uit: “Ik ben Paul, uit te spreken met ‘au’ en niet ‘o’, daar ben ik heel streng in”.
Hij knipoogt en geeft een kus op de rug van haar hand.
“Ik ben An, uit te spreken met één “n”, daar ben ik heel streng in.” Nu krijgt ze een heuse lach.
Ze vraagt zich af of ze hard to get moet spelen, maar spelletjes spelen is geen optie. Ze zit niet zo in elkaar.

Is het de Aperol Spritz? Of is zijn zelfzekerheid aanstekelijk? In alle geval hoort ze zichzelf zeggen: “En als we nu op de hoek pasta halen, een fles wijn bij de nachtwinkel kopen en bij mij gaan eten?”
“Goed idee,” hij neemt haar hand vast en loodst haar naar de overkant van de straat.
Het is een fijne aanraking en het voelt beschermend. Ze voelt de drang om hem te knuffelen, maar ze houdt zichzelf tegen. Zichzelf kwetsbaar opstellen, zo zit ze niet in elkaar.

Bij ‘de Italiaan’ schuift hij de zonnebril in zijn haar en ze ziet voor het eerst zijn ogen van dichtbij. Donker met eigenzinnige wenkbrauwen erboven. Als hij haar aankijkt, voelt ze zichzelf lichtjes blozen. Hij vouwt de menukaart open en houdt die met één hand voor haar uit, terwijl hij schuin achter haar staat, legt hij zijn andere hand op haar heup. Samen doorlopen ze de menukaart en stranden ze op hetzelfde gerecht. Wat haar enerzijds saai lijkt, maar ook een beetje romantisch. Hij staat erop te betalen. Zij neemt dit zonder morren aan, haar feminisme heeft zijn grenzen, zo zit ze in elkaar.

Eens bij haar thuis geraken ze niet verder dan één glas wijn, de pasta eten kan later. Ze doen het eerst op het aanrecht, dan in bed en eindigen onder de douche. Het gaat van snel klaarkomen, over lang en traag genieten, naar elkaars lichaam exploreren. Het ene al beter dan het andere, maar geen enkele keer met faken. Gelukkig maar, want zo zit ze helemaal niet in elkaar.

Pasta eten is er niet meer van gekomen. Het vertrek verloopt grotendeels in stilte. Enkel net voor hij deur achter zich dicht trekt, geeft hij zijn nummer en vraagt naar een tweede afspraakje. Kan hij morgen de spaghetti carbonara komen eten? Neen zeggen is geen optie. One night stands zijn haar ding niet. Zo zit ze niet in elkaar.

Advertenties

2 gedachtes over “Zo zit ze in elkaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s