Gedichtenbundel

Vandaag legt ze haar hand op de gedichtenbundel en ze vraagt zich af wanneer ze die zal lezen. Hij ligt al twee jaar op haar nachtkastje, of beter de wijnkratjes die dienstdoen als nachtkastje, op exact dezelfde plek waar ze het toen neerlegde. Behalve die ene keer toen ze het boek uit de gewatteerde envelop haalde, met haar naam en adres erop, geschreven in zijn handschrift, heeft ze het nooit meer vastgehad.

Toch laat ze hem vlak naast haar bed liggen, zodat ze er iedere ochtend aan wordt herinnerd en opnieuw voor het slapengaan. Ze dacht onlangs dat dit naar geestelijke zelfkastijding neigt en dat ze de bundel misschien beter weggooit. Of ritueel verbrandt.

Maar als ze heel eerlijk is, sluit ze niet uit dat ze het ooit nog zal lezen. Niet nu. Vandaag wil ze niet denken aan haar ongeboren dochter. Ze wil niet lezen hoe hij met zijn verdriet omging, hoe hij het in poëzie heeft gegoten. En ze wil al helemaal niet herinnerd worden aan hoe het hun relatie kapot heeft gemaakt.

Vanavond, voor het slapengaan, kijkt ze vast weer naar het boek. Misschien slaat ze het dan open op de eerste pagina. Misschien ook niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s